nakababangag!

Ay naku, sobrang bangag ako ngayong araw na ito, kanina pag kagising ko feeling ko sooobrang bigat ng katawan ko, tapos nagluto na kaagad ng pantanghalian tapos ng maluto na kumain na kami kaagad. Naligo ako pag katapos at ntaulog pagtapos maligo, bangag na bangag ako ngayong araw na ito. txk. Ni walang nangyaring kakaiba, ay! Oo nga pala, meron at syempre natuwa ako, yun siguro yung dahilan ng pagkabangag ko, pero anyways, gusto ko secret ko lang yun! hikhik... at nga pala kung sino sa inyo ang nakakaalam ng Poso, Indonesia Video sa youtube, pwedeng paki iwan naman yung URL nya as comment dito sa blog na ito, kailangan lang talaga.

Kaninang hapon pag kagising ko, nagpaload ako kaagad tapos nakipagtext sa mga classmate ko. Tapos nandun lang ako sa loob ng Sala sa bahay ng lola ko, tapos naalala ko bangag nga pala ako ngayong araw na ito, nabadtrip na naman tuloy ako, bumangon ako sa inuupuan kong sofa, tapos lumabas ako tapos ayun, umikot ako ng simbahan, habang naglalakad ako sa paligid ng simbahan, pumatak naman ang ambon lalo akong nabadtrip kasi kung kelan nageenjoy na ako may darating na Kj, pero sabi ko sa sarili ko hindi ako babalik ng bahay hangga't di ako nakakapagdasal sa loob ng simbahan, e di nagpatuloy ako, nakarating na ako sa pintuan ng simbahan ng lalong lumakas ang kanta ni Teacher Fe (teacher ko sa religion dati na isang comentator sa simbahan namin) "tanging yaman" ang kinakanta nya, napaka classical at soft ng pagkanta nya, tapos may kinakasal pala, tapos ayun naisip ko, di na lang ako magdadasal kasi may kasal, tapos yung paa ko dinala ako palayo ng simbahan pero sabi ng utak ko babalik ako at magdadasal, pero hindi ako gumapang noh!? Naglakad ako ulit pabalik, tapos lumuhod na ako at nagdasal, pagkatapos ko magdasal, napansin ko napasimple pala nung kasal puti ang motiff, walang decorations ang ceiling ng simbahan, konti ang tao, walang mga bulaklak sa Red Carpet, tapos ang mga nakaputi lang ay yung dalawang kinakasal; di tulad ng mga ibang kasal na nakita ko, napaka bongga ang daming ribbon, mga petals sa sahig, pero napaisip din ako, wala naman yun sa decorations ng simbahan eh, ni wala nga yun sa bilang ng mga taong umatend, lalong wala yun sa mga kasuotan nila; anu naman kung bongga ang kasal nyo, anu naman kung madaming umatend, anu naman kung ang gaganda ng suot ng mga tao; it's not the decorations which counts for a good and perfect wedding, it's how the couples admit in front of God's altar their true love for each other.

Di ba ang saya makakita ng kasal, lao na kung kakilala mo, pero mas maganda kung ikaw mismo ang kinakasal, pero ako, wala akong balak... kuntento na akong makakita ng masasayang taong kinakasal, pag tanda ko gusto ko lahat ng oras nasa family ko lang, at gusto ko ang pagtutuunan ko lang ng pansin at oras ko ay ang career ko at ang pagtulong sa iba. Mas masaya kasi ako dun, at besides, hindi naman siguro ikagagalit ni God, kung hindi ako magpapakasal, marami pa namang tao ang kinakasal eh, gusto ko tutulong ako sa iba, dahil yun ang pakakasalan ko.

I am God's candle, that shines for those who are darkened by hopelessness and sorrow. Yun ang misyon ko sa buhay at desidido na ako. I never did cry infront of my friends or other people, kung umiyak man ako, I try my best to hide it at magpalusot. Ayoko ng makikihalo sila sa problema ko, kasi malulungkot lang sila, gusto ko ako lang ang malulungkpot, ayokong malulungkot yung iba, lalo na yung mga kaibigan ko.

Yun lang muna para sa araw na ito, pasensya na hindi muna nakakatawa.

"rexona is like a spa for my kili-kili! for me it is not best, it is perfect!"